Migawki

Dla prenumeratorów naszego czasopisma 10% zniżki na kurs praktyk NLP.

Zaglądnij >>> 

 
Jaka tematyka artykułów najbardziej Cię interesuje?
 

Nasze czasopisma

Ezoteryk
Psychologia w Biznesie
akasha_logo.gif
Strona Główna arrow Elixir 2008 arrow Nr 5,6 arrow Rozwój duchowy dzieci
Rozwój duchowy dzieci Drukuj Poleć znajomemu
Oceny: / 1
KiepskiŚwietny 
Rozwój duchowyTroszczymy się o nasze dzieci: dbamy, aby były dobrze odżywione, ubrane, zażywały ruchu i miały warunki do harmonijnego umysłowego rozwoju. Ale kiedy i jak zacząć dbać o ducha?

Pierwszym elementem duchowego rozwoju dziecka jest wpajanie mu pewnych norm i zasad, które kiedyś będą kanwą jego moralności i drogowskazem w życiu. Tego uczymy już maluchy – w zabawie, w opowieściach rodzinnych, w systemie nagród i kar. To, jak u dziecka rozwija się i przejawia jego wewnętrzne duchowe życie, zależy od jego wrażliwości, temperamentu, od wartości ważnych dla rodziców, ich sposobu przeżywania. Od tego, jak sami pogłębiają i przejawiają swoją duchowość.

Rozwój duchowyMyślenie abstrakcyjne i wiek
Dla ludzi wierzących, rozwój duchowy to przede wszystkim wiara i religia. Obecnie w Polsce naukę religii katolickiej oferują jako zajęcia dodatkowe już przedszkola. Oczywiście dobrze jest oswajać dziecko od małego z religijną tradycją rodziny, ale zrozumienie religii i prawd wiary musi poczekać na pojawienie się u dziecka umiejętności myślenia abstrakcyjnego. Przypada to na około szósty lub siódmy rok życia. Z drugiej strony można powiedzieć, że te lekcje ograniczają się do nauczania znaku i symboliki krzyża oraz kolorowania obrazków o tematyce religijnej. W praktyce każde dziecko uczestniczy w tych lekcjach, ponieważ nie ma w tym czasie innych zajęć. Czy na pewno chcemy, by dla dziecka spotkania z religią były takimi zajęciami, jak każde inne?

Mamo, dlaczego?
Dzieci bywają bardzo dociekliwe i czasem ich pytania dotyczące spraw religii mogą sprawić rodzicom sporą trudność (np. pytanie o śmierć na krzyżu). Jak wiadomo odpowiedź musi uwzględniać wiek i wrażliwość pytającego. Chwila rozpoczęcia nauki religii jest decyzją rodziców i powinni oni brać pod uwagę indywidualne możliwości potomka. Wydaje się, że zerówka jest optymalnym czasem.

Buntownicy
Na drugim jakby biegunie plasują się dzieci wchodzące w okres dojrzewania – nastolatki. W tym czasie życie duchowe, czy szerzej wewnętrzne, zaczyna nabierać nowych wymiarów. W życiu religijnym pojawiają się pierwsze wątpliwości, nowe pytania, które mają swoje źródło w rozwijającej się gwałtownie w tym czasie sferze dociekań o charakterze egzystencjalnym, o sens życia, jego cel, środki do jego osiągnięcia. Podatność na perswazję i wpływy zewnętrzne jest tak silna, że zakorzenienie w rodzinie ma nieocenioną wartość w tym okresie. Jest to etap trudny i dla nastolatka, który kształtuje wtedy zrąb swojej osobowości jako dorosłego człowieka; i dla rodzica, bo naturalnym elementem buntu jest odrzucenie autorytetów. Jeżeli wymaga się od własnych dzieci przestrzegania pewnych reguł i szacunku dla uznawanych wartości i prawd, warto być samemu konsekwentnym i szczerym. 

Dorosły przewodnik
Wydaje się to być zaprzeczeniem samo
w sobie, ale to właśnie rodzic może być dla swojego nastolatka przewodnikiem w tym trudnym czasie. Wymaga to cierpliwości i delikatności, dopuszczania do głosu w dyskusji, a nie tylko podawania jedynie słusznych argumentów. Z pewnością pomocne jest otwarte sięgnięcie do swoich wspomnień z okresu dojrzewania i pozwalanie na większą swobodę w decydowaniu o sobie, niż to było dotychczas, choć w ramach wspólnie ustalonych reguł.
Kluczowe znaczenie dla przebiegu stosunków na linii rodzic-dziecko w okresie burzy i naporu mają wpojone wartości konsekwentnie egzekwowane przez obie strony oraz wcześniejsza jakość kontaktu z dzieckiem. Umiejętne trwanie rodzica przy nastoletniej latorośli daje szansę na „porozumienie dusz” w przyszłości z dorosłym już dzieckiem.

Agnieszka Zielińska
psycholog

  Drukuj Poleć znajomemu
 
© 2018 Elixir - nowa formuła życia ::